Łysienie
Łysienie plackowate (łac. alopecia areata) - choroba skórna o
nieustalonej dotąd etiopatogenezie. Dotyczy 2% pacjentów zgłaszających
się do dermatologa. Z uwagi na częste występowanie długotrwałego i
rozległego wyłysienia, łysienie plackowate może doprowadzać do poważnych
zaburzeń psychologicznych, spowodowanych brakiem akceptacji swojego
wyglądu. Łysienie plackowate cechuje się występowaniem przejściowych lub
trwałych ognisk wyłysienia, w obrębie których skóra nie jest zapalnie
zmieniona. Choroba może pojawić się w każdym momencie życia, najczęściej
jednak następuje to w dzieciństwie lub w młodym wieku. Postęp choroby
może doprowadzić do całkowitej utraty owłosienia skóry głowy, brwi, rzęs,
włosów łonowych i pozostałego owłosienia. W ciężkich przypadkach
chorobie tej często towarzyszą zmiany paznokciowe o rozmaitej morfologii
i nasileniu, będące niekorzystną cechą prognostyczną.
Prawdopodobnie na obraz chorobowy składa się wiele czynników o wspólnym
podłożu genetycznym. Wśród czynników tych mogą mieć znaczenie zjawiska
autoimmunologiczne, naczyniowe, czynniki psychiczne i zaburzenia w
zakresie układu nerwowego. Najprawdopodobniej dominujące w ostrej fazie
choroby są zjawiska immunologiczne. Przemawia za tym częste
współistnienie łysienia plackowatego z innymi chorobami, w których
występują zjawiska autoimmunologiczne: bielactwem, toczniem
rumieniowatym[9], cukrzycą typu I [10], czy zapaleniem tarczycy typu
Hashimoto. Choroba nierzadko występuje rodzinnie.
źródło: pl.wikipedia.org
porost włosów